قصهگویی و نمایش خلاق
قصهگویی و قصه
قصهگویی به کنش جمعی و فرهنگیای اشاره دارد که کارکردش همرسانی قصهها است. کنشی که گاهی با بداههپردازی، فنون تئاتری یا حذف و اضافه همراه میشود. هر فرهنگی قصهها و روایتهای خودش را دارد که در قالب ابزارهایی برای سرگرمی، آموزش، حفظ فرهنگ یا القای ارزشهای اخلاقی دستبهدست میشوند. مؤلفههای اصلی قصه و قصهگویی عبارتند از پیرنگ، شخصیتها و زاویه دید روایت.
اصطلاح «قصهگویی» در معنای محدود، به قصهگویی شفاهی اشاره دارد و در معنای وسیعتر، میتواند برای اشاره به نحوه بروز و ظهور روایت قصه در رسانههای دیگر هم به کار رود.
نمایش خلاق و نمایش
نمایش یکی از شاخههای هنرهای نمایشی است که داستانی را در برابر تماشاگران نمایش میدهد. به جز نوع معیار گفتار دراماتیک، نمایش نوعهای دیگری نیز دارد؛ مانند اپرا، باله، کابوکی،موزیکال، خیمه شب بازی، پانتومیم، تئاترخیابانی و تئاترشورایی. مجموعه ای از حرکات دست و پای یک آدم بر روی صحنه است که گاهی با صدا همراه بوده و این حرکات مفهومی مانند خندیدن، گریه کردن، راه رفتن و تمام حالتهای انسانی را القا میکنند.
نمایشخوانی و نمایشنامه
نمایشنامه، یا تئاترنوشت به متن قابل نمایش در تئاتر گفته میشود. نمایشنامه معمولاً در قالب گفتگو بین شخصیتها نوشته میشود؛ و به نویسندهاش «نمایشنامهنویس» میگویند.
مکان و زمان رخ دادن حوادث و نیز توضیح دربارهٔ صحنه قبل از نوشتن متن نمایش اهمیّت دارند. در نمایشنامه حالات چهره بازیگر نیز ذکر میشود. هر پرده از نمایش شامل بخشهای مختلفی ست که ساختار نمایشنامه را تشکیل میدهند.