گُل‌ گُلی

لُپ‌هاي ويولت قرمز مي‌شد. هر وقت كه كسي چيزي در بارة چشم‌هاش، يا لبخندش، يا لُپ‌هاي گوشتالودش بهش مي‌گفت، اون سرخ مي‌شد. گونه‌هاش مثل آتیش، گل مي‌انداخت و مژه‌هاش مي‌لرزيد.
مامان ويولت براش يك كلاه زيبا و يك دست لباس زرشكي قشنگ خريد. ويولت براي امتحان، اونو پوشيد و وقتي كه ديد چقدر به موهاي تيره‌رنگش مياد، از خوشحالي لبخند زد. وقتي به اتاق نشيمن رفت، همة بزرگترها دور ميز نشسته و منتظر شام بودن.
– «چه كلاه قشنگي داري ويولت!»
– «ويولت، خيلي خوشگل شده‌اي!»
– «مثل ماه شده!»
– «لپ‌هاي تپلي‌شو نگاه كنين!»
ويولت اونقدر خجالت كشيد كه قرمز شد و از اتاق دويد بيرون.
مادربزرگش گفت: «ويولت گل‌گلي‌مون رفت.»
ويولت رفت توی اتاق خودش و همونجا موند.
مامان رفت دنبالش، در اتاق اونو زد و گفت: «ويولت، مي‌شه بيام تو؟» و در رو باز كرد: «چند وقت دیگه، روزي مي‌رسه كه تو هم ديگه قرمز نمي‌شي.» بعد دخترش رو توي بغلش گرفت: «اون‌ها اين چيزها رو بهت مي‌گن، چون خيلي دوستت دارن. حالا هم بيا بريم پيش بقيه شامت‌رو بخور.»
ويولت اشك‌هاش رو پاك كرد و به دنبال مادرش رفت. موقعي كه سر ميز شام نشسته بودن، ويولت نگاهي به مادربزرگ و پدربزرگش كرد و گفت: «شما هر دوتاتون امشب خيلي خوشگل شده‌اين!»
با اين حرف، هر دوي اون‌ها قرمز شدند.
ويولت زيرزيركي خنديد: «پس فقط من نيستم كه رنگ به رنگ مي‌شم!»
اون شب، خونواده حسابي خنديدن و شامشون رو خوردن. ويولت كه حالا ديگه فهميده بود در قرمزشدن، به پدربزرگ و مادربزرگش رفته، مي‌ديد كه قرمزشدن، اشكالي هم نداره!